قادری:

محدودیت در تنگه هرمز بیشترین آسیب را به کشورهای منطقه وارد می‌کند

تهران - ایرتانیوز - نایب‌رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس با اشاره به پیامدهای اقتصادی محدودیت در تنگه هرمز گفت: در صورت ایجاد اختلال در این آبراه، بیشترین آسیب متوجه کشورهای منطقه خواهد شد که بخش مهمی از مبادلات اقتصادی آن‌ها به عبور از این مسیر وابسته است.

به گزارش ایرتانیوز، جعفر قادری نماینده مردم شیراز و زرقان در مجلس شورای اسلامی، اظهار کرد: بخش عمده‌ای از نفت، میعانات گازی و گاز مایع‌شده جهان از مسیر تنگه هرمز عبور می‌کند و علاوه بر آن حجم قابل‌توجهی از کالاهای صنعتی و مواد اولیه نظیر کودهای شیمیایی، هلیوم و آلومینیوم نیز از این آبراه تأمین می‌شود.

وی با بیان اینکه هرگونه اختلال در این گذرگاه راهبردی آثار اقتصادی فراگیری در سطح جهان ایجاد خواهد کرد، افزود: طبیعی است که چنین وضعیتی بر قیمت انرژی و کالاهای پایه اثر گذاشته و موجب افزایش نرخ تورم در کشورهایی شود که به واردات انرژی و مواد اولیه وابسته هستند.

این عضو کمیسیون اقتصادی مجلس ادامه داد: حتی کشورهایی مانند ایالات متحده که تولیدکننده نفت محسوب می‌شوند نیز از افزایش قیمت جهانی انرژی متأثر خواهند شد زیرا بالا رفتن قیمت نفت به طور مستقیم هزینه‌های تولید را افزایش داده و در نهایت به رشد قیمت کالاها برای مصرف‌کنندگان منجر می‌شود.

قادری با اشاره به ظرفیت‌های داخلی برای مدیریت فشارهای احتمالی تصریح کرد: اقتصاد ایران صرفا متکی به حمل‌ونقل دریایی نیست و مسیرهای جایگزین برای تامین نیازها وجود دارد. ممکن است این مسیرها همه نیازها را پوشش ندهند اما این موضوع به معنای بروز بحران یا اختلال جدی برای کشور نخواهد بود.

وی با بیان اینکه بیشترین آسیب در صورت ایجاد محدودیت در تنگه هرمز متوجه کشورهای منطقه خواهد بودگفت: بخش قابل‌توجهی از مبادلات اقتصادی و تامین نیازهای روزمره این کشورها به عبور از این آبراه وابسته است و ایجاد اخلال در آن بر فعالیت‌های اقتصادی آن‌ها اثر مستقیم خواهد گذاشت.

نایب‌رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس درباره موضع ایران نسبت به تحولات اخیر نیز بیان کرد: اگر فشارها و محدودیت‌های دریایی علیه ایران ادامه یابد طبیعی است که کشور از ابزارهای قانونی و موجود برای صیانت از منافع خود استفاده کند.

قادری در پایان تاکید کرد: از نگاه ایران، بهره‌مندی از ظرفیت‌های منطقه‌ای باید برای همه کشورها امکان‌پذیر باشد و اعمال فشار یک‌جانبه بر هر طرف، به‌طور طبیعی بر نحوه بهره‌برداری از مسیرهای راهبردی و شرایط حاکم بر آن‌ها اثر خواهد گذاشت.