به گزارش ایرتانیوز، توسعه‌یافتگی در استانداردهای نوین شهرسازی دیگر به معنای صرفِ گسترش بزرگراه‌ها و سطوح آسفالت نیست، بلکه به میزان دسترسی عادلانه و ایمن شهروندان به فضاهای عمومی وابسته است. پیاده‌روها به‌عنوان نخستین و بنیادی‌ترین لایه شبکه معابر، همواره در سایه توجه به جریان سواره قرار گرفته‌اند، اما اکنون ضرورت بازطراحی این فضاها برای پاسخگویی به نیازهای اقشار مختلف، به‌ویژه سالمندان، کودکان و افراد دارای محدودیت‌های حرکتی، به اولویتی راهبردی تبدیل شده است. این گذار از شهر خودرو‌محور به شهر انسان‌محور، مستلزم عبور از اقدامات مقطعی و جایگزینی آن با الگوهای جامع طراحی شهری است که ایمنی و پیوستگی را در تار و پود طراحی معابر می‌تند.
اجرای پروژه‌های پیاده‌مدار، فراتر از تغییر در مصالحِ کف‌پوش یا تعریض پیاده‌راه، شامل فرآیندی پیچیده از هماهنگی‌های زیرساختی است؛ از حذف موانع فیزیکی و ایجاد رمپ‌های استاندارد گرفته تا اصلاح تقاطع‌ها و مدیریت تجهیزات شهری که باید با نگاهی مبتنی بر آمایش مسیرهای پرترددِ منتهی به مراکز خدماتی، درمانی و آموزشی انجام شود. وقتی یک پیاده‌راه با استانداردهای جهانی طراحی شود، در واقع زنجیره‌ای از ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی، مراکز تجاری و فضاهای استراحت کوتاه را به هم پیوند می‌دهد و این پیوستگی است که شهروند را ترغیب میکند تا مسیرهای کوتاه درون‌شهری را به جای خودروی شخصی، با پای پیاده طی کند.
تأثیر این رویکرد بر اقتصاد محلی و پویایی‌های اجتماعی نیز انکارناپذیر است؛ چرا که حضور پیوسته و ایمن عابران در معابر، به معنای تعاملات اجتماعی بیشتر و رونق کسب‌وکارهای خرد در طول مسیرهای پیاده است. مدیریت شهری در کلان‌شهرها با درک این واقعیت، در حال بازتعریف نقش خیابان‌ها از فضاهایی صرفاً برای جابه‌جایی کالا و مسافر، به مکان‌هایی برای تعامل و زندگی است. این تحول با مدیریت هوشمندانه مبلمان شهری و جلوگیری از اشغال غیرمجاز سطح پیاده‌روها توسط اصناف یا تجهیزات متفرقه همراه شده است تا حق عمومی بر شهر، در عمل به رسمیت شناخته شود.
ملاحظات اقلیمی در این بازآفرینی، نقشی تعیین‌کننده دارند؛ به گونه‌ای که در شهرهای مناطق مختلف کشور، از اقلیم‌های گرم و خشک تا مناطق کوهستانی، نوعِ سایه‌اندازی، استفاده از مصالح سازگار و طراحی‌های بومی، تمایزات فنی لازم را ایجاد میکند. رویکرد مدیریت کلان کشور در سال‌های اخیر، بر این محور استوار است که به‌جای تحمیل یک الگوی ثابت، ظرفیت‌های محلی را در چارچوب برنامه‌های راهبردی ملی به خدمت بگیرد. این هم‌افزایی میان سیاست‌گذاری‌های کلان و اجرای دقیق در مدیریت‌های محلی، نویدبخشِ دورانی است که در آن، فضاهای عمومی نه تنها گذرگاه، بلکه بخشی از تجربه زیسته و باکیفیت شهروندان در سراسر ایران خواهند بود.