سقف عمر انسان در ۱۹۰ سالگی؛ شکست پروژه جاودانگی

به گزارش ایرتانیوز، این مدل ریاضی که برای پاسخ به معمای جاودانگی طراحی شده است، بر یک واقعیت بیولوژیک تاکید دارد؛ اینکه حتی با حذف کامل فرسودگی های محیطی، جهش های سوماتیک DNA در سلول ها در طول زمان انباشته می شوند. نکته کلیدی این مطالعه در تفاوت عملکرد اندام ها نهفته است. در حالی که بافت هایی مانند کبد و پوست قدرت بازسازی سلول های جهش یافته را دارند، اندام های حیاتی مانند مغز و قلب توانایی بازسازی محدودی داشته و با تجمع DNA آسیب دیده، کارکرد خود را از دست می دهند. متخصصان تاکید دارند که این یافته ها نه به معنای پیش بینی قطعی مرگ، بلکه برای درک بهتر مکانیسم های پیری است. این مطالعه نشان می دهد که مسیر آینده علم پزشکی باید از تلاش برای افزایش نامحدود طول عمر به سمت ارتقای کیفیت زندگی و پیر شدن باوقار تغییر جهت دهد، چرا که محدودیت های بنیادی در کد ژنتیکی بدن انسان، سد محکمی در برابر حیات ابدی است.