به گزارش ایرتانیوز، بررسی‌های جانورشناسی حاکی از آن است که نوزادان شتر در بدو تولد دارای ویژگی‌های ظاهری منحصر‌به‌فردی هستند که در نگاه اول شبیه به چرخ‌های کوچک در اطراف پاهای آن‌ها به نظر می‌رسد. این پدیده در واقع ناشی از وجود دسته‌های متراکم از موهای نرم و کروی‌شکل است که مفاصل پاها را احاطه کرده و عملکردی شبیه به بالشتک‌های حفاظتی دارند. این پوشش‌های پشمالو علاوه بر محافظت فیزیکی از اندام‌های حرکتی در برابر سطوح ناهموار، نقش کلیدی در حفظ دمای بدن نوزاد در ماه‌های اولیه زندگی ایفا می‌کنند و به عنوان یک لایه عایق در برابر تغییرات دمایی بیابان عمل می‌نمایند.
نکته حائز اهمیت دیگری که کارشناسان بر آن تأکید دارند، فرآیند تدریجی شکل‌گیری کوهان در این جانداران است؛ چرا که برخلاف باورهای رایج، نوزادان شتر با کوهان‌های برجسته به دنیا نمی‌آیند و این اندام‌ها تنها با رشد حیوان و انباشت تدریجی ذخایر چربی شکل می‌گیرند. کوهان‌ها که برخلاف تصور عموم، محلی برای ذخیره آب نیستند، به عنوان مخازن استراتژیک چربی عمل کرده و در دوره‌های بحرانی کمبود مواد غذایی، منبع اصلی تأمین انرژی برای این جاندار محسوب می‌شوند. با گذشت زمان و افزایش سن، بدن شتر دست‌خوش تغییرات ساختاری پیچیده‌ای می‌شود که از جمله آن‌ها می‌توان به بزرگ‌تر شدن کوهان‌ها، تغییر ضخامت پوشش بدن متناسب با اقلیم و مقاوم‌سازی کف پاها برای حرکت بر روی شن‌های گداخته اشاره کرد؛ مجموعه‌ای از سازوکارهای دفاعی که شتر را به یکی از توانمندترین موجودات برای بقا در خشن‌ترین بیابان‌های جهان بدل کرده است.
بررسی‌های جانورشناسی حاکی از آن است که نوزادان شتر در بدو تولد دارای ویژگی‌های ظاهری منحصر‌به‌فردی هستند که در نگاه اول شبیه به چرخ‌های کوچک در اطراف پاهای آن‌ها به نظر می‌رسد. این پدیده در واقع ناشی از وجود دسته‌های متراکم از موهای نرم و کروی‌شکل است که مفاصل پاها را احاطه کرده و عملکردی شبیه به بالشتک‌های حفاظتی دارند. این پوشش‌های پشمالو علاوه بر محافظت فیزیکی از اندام‌های حرکتی در برابر سطوح ناهموار، نقش کلیدی در حفظ دمای بدن نوزاد در ماه‌های اولیه زندگی ایفا می‌کنند و به عنوان یک لایه عایق در برابر تغییرات دمایی بیابان عمل می‌نمایند.
نکته حائز اهمیت دیگری که کارشناسان بر آن تأکید دارند، فرآیند تدریجی شکل‌گیری کوهان در این جانداران است؛ چرا که برخلاف باورهای رایج، نوزادان شتر با کوهان‌های برجسته به دنیا نمی‌آیند و این اندام‌ها تنها با رشد حیوان و انباشت تدریجی ذخایر چربی شکل می‌گیرند. کوهان‌ها که برخلاف تصور عموم، محلی برای ذخیره آب نیستند، به عنوان مخازن استراتژیک چربی عمل کرده و در دوره‌های بحرانی کمبود مواد غذایی، منبع اصلی تأمین انرژی برای این جاندار محسوب می‌شوند. با گذشت زمان و افزایش سن، بدن شتر دست‌خوش تغییرات ساختاری پیچیده‌ای می‌شود که از جمله آن‌ها می‌توان به بزرگ‌تر شدن کوهان‌ها، تغییر ضخامت پوشش بدن متناسب با اقلیم و مقاوم‌سازی کف پاها برای حرکت بر روی شن‌های گداخته اشاره کرد؛ مجموعه‌ای از سازوکارهای دفاعی که شتر را به یکی از توانمندترین موجودات برای بقا در خشن‌ترین بیابان‌های جهان بدل کرده است.