به گزارش ایرتانیوز، استقرار این زیرساخت‌های نوین بر پایه تحلیل لحظه‌ای داده‌های کلان استوار است که امکانِ مدیریت منابع با دقتِ آماری و ریاضی را فراهم می‌آورد. در این مدل عملیاتی، سامانه‌های مرکزی با دریافت اطلاعات از نقاط مختلف جغرافیایی و پایشگرهای مستقر در معابر و تأسیسات، قادر به شناسایی گلوگاه‌های اجرایی در حوزه‌هایی نظیر مدیریت پسماند، کنترل ترافیک و توزیعِ انرژی‌های شهری می‌شوند. با ادغام این داده‌ها در یک داشبوردِ واحد، مدیریتِ خدمات شهری می‌تواند به جای رویکردهای سنتی و واکنشی، از مدل‌های پیش‌بینی‌کننده استفاده کند تا تخصیصِ نیروی انسانی و ماشین‌آلات بر اساس تقاضای واقعیِ هر بخش صورت پذیرد.
فرآیندِ پایشِ هوشمندِ زیرساخت‌ها، علاوه بر افزایشِ راندمان، منجر به تغییر در مدلِ نگهداری و تعمیرات نیز شده است. با اتصالِ سنسورهای وضعیت‌سنج به سیستم مرکزی، وضعیتِ سلامتِ فیزیکیِ المان‌های شهری به صورت دوره‌ای و خودکار گزارش می‌شود که این امر، کاهشِ هزینه‌های ناشی از خرابی‌های غیرمنتظره و افزایشِ طولِ عمر مفیدِ زیرساخت‌ها را به همراه دارد. رویکردِ ملی در این حوزه، گذار از مدیریتِ جزیره‌ای و پراکنده به یکپارچه‌سازیِ دیجیتال است تا ضمنِ کاهشِ مداخلاتِ فیزیکی در سطح معابر، فرایندهای اجرایی با کمترین تداخل در امور روزمره شهروندان انجام شود. نهایتاً، این نظامِ مدیریتِ هوشمند با تحلیلِ تطبیقیِ عملکردِ مناطق مختلف، استانداردهای عملیاتی را تنظیم کرده و بستری فنی برای پایشِ مستمرِ شاخص‌های عملکردی فراهم می‌آورد که امکانِ بازنگری در برنامه‌های بلندمدتِ توسعه شهری را بر اساسِ نیازهایِ واقعیِ جمعیت و جغرافیا میسر می‌سازد.