به گزارش ایرتانیوز، طارمی که طی سال‌های گذشته در کنار آزمون یکی از موفق‌ترین زوج‌های هجومی فوتبال آسیا را تشکیل داده بود، در این رقابت‌ها به‌عنوان تنها مهاجم اصلی تیم ملی به میدان رفت و با تغییر در نقش تاکتیکی خود مواجه شد.
در غیاب آزمون، طارمی بارها ناچار شد برای مشارکت در روند بازی‌سازی به عقب بازگردد و از محوطه جریمه فاصله بگیرد؛ موضوعی که علاوه بر افزایش مصرف انرژی، باعث کاهش حضور او در موقعیت‌های گلزنی شد.
همچنین نبود زوج همیشگی‌اش موجب شد خط حمله تیم ملی از انسجام گذشته فاصله بگیرد و فشار بیشتری بر این بازیکن وارد شود؛ فشاری که در نهایت بر آمار گلزنی او نیز تأثیر گذاشت.
طارمی در این دوره از رقابت‌ها با وجود تلاش فراوان، موفق به گلزنی نشد. این در حالی است که گل او مقابل بلژیک مردود اعلام شد و در دیدار برابر مصر نیز یک ضربه پنالتی سرنوشت‌ساز را از دست داد.
کارشناسان بر این باورند که حضور آزمون می‌توانست با ایجاد هماهنگی بیشتر در خط حمله، شرایط متفاوتی برای تیم ملی و طارمی رقم بزند؛ هرچند این تحلیل‌ها در حد فرضیه باقی می‌ماند.
در نهایت، جام جهانی ۲۰۲۶ برای مهاجم تیم ملی ایران با حسرت به پایان رسید؛ تورنمنتی که می‌توانست با ثبت گل، جایگاه تاریخی او را در فوتبال ایران تثبیت کند، اما این فرصت از دست رفت.