به گزارش ایرتانیوز، ترامپ در پیام اخیر خود اعلام کرد که به درخواست امیر قطر، محمد بن سلمان و محمد بن زاید، حمله نظامی برنامهریزیشده علیه ایران را متوقف کرده؛ زیرا مذاکراتی جدی برای رسیدن به توافق در جریان است. او همزمان هشدار داد که در صورت شکست مذاکرات، ارتش آمریکا آماده اجرای عملیات گسترده و تمامعیار خواهد بود.
با این حال این مدل رفتار به بخشی از تاکتیک ثابت ترامپ در قبال ایران تبدیل شده است. او طی ماههای اخیر چندین بار فضای رسانهای و سیاسی را به سمت احتمال درگیری نظامی برده، اما در مرحله نهایی، از تعویق عملیات، ادامه مذاکره یا بررسی راهحل دیپلماتیک سخن گفته است. همین مسئله باعث شده برخی ناظران، تهدیدهای اخیر را بیشتر بخشی از جنگ روانی و ابزار چانهزنی سیاسی بدانند.
هدف اصلی این تاکتیک، افزایش فشار برای گرفتن امتیاز در مذاکرات ارزیابی میشود. ترامپ تصور میکند با حفظ فضای تهدید میتواند طرف مقابل را وادار به عقبنشینی کند، اما این فشارها همزمان تبعات اقتصادی سنگینی برای آمریکا و متحدانش ایجاد میکند؛ بهویژه در بازار انرژی.
همزمان با تشدید تهدیدها علیه ایران، قیمت نفت از مرز ۱۱۰ دلار عبور کرد و نگرانیها درباره امنیت تنگه هرمز افزایش یافت. بازار جهانی نفت بهخوبی میداند هرگونه تنش مستقیم با ایران میتواند صادرات انرژی منطقه را مختل کند. همین مسئله باعث شده تهدیدهای واشنگتن، پیش از آنکه بر تهران فشار وارد کند، بازارهای جهانی را دچار التهاب کند.
در این میان، نقش کشورهای عربی خلیج فارس نیز قابل توجه است. قطر، عربستان و امارات که خود از متحدان آمریکا محسوب میشوند، بهخوبی میدانند هرگونه درگیری گسترده میتواند اقتصاد و امنیت منطقه را با بحران جدی مواجه کند. درخواست این کشورها از ترامپ برای توقف حمله، نشانه نگرانی آنها از تبعات جنگ و بیثباتی در بازار انرژی است.
از سوی دیگر، مقامهای ایرانی نیز تلاش کردهاند این تعویق را نشانه ناکامی سیاست فشار آمریکا معرفی کنند. برخی مسئولان سیاسی و نظامی تأکید کردهاند که واشنگتن از هزینههای هرگونه اقدام نظامی آگاه است و به همین دلیل، تهدیدها بیشتر مصرف رسانهای و سیاسی دارد.
در آمریکا نیز وضعیت چندان ساده نیست. افزایش قیمت انرژی، نگرانی از فشار اقتصادی و حساسیت افکار عمومی نسبت به ورود به یک بحران تازه در خاورمیانه، باعث شده کاخ سفید با احتیاط بیشتری عمل کند. به همین دلیل، بسیاری معتقدند ترامپ اکنون در شرایطی قرار گرفته که نه میتواند از ادبیات تهدید فاصله بگیرد و نه آمادگی ورود به یک جنگ پرهزینه را دارد.
سیاست فعلی واشنگتن میان فشار حداکثری و عقبنشینی تاکتیکی در نوسان است. ترامپ تلاش میکند با حفظ فضای تهدید، امتیاز سیاسی بگیرد، اما واکنش بازار نفت، نگرانی متحدان منطقهای و هزینههای احتمالی جنگ، دست او را برای تبدیل این تهدیدها به اقدام عملی محدود کرده است.