به گزارش ایرتانیوز، پارک‌ها و فضاهای عمومی از مهم‌ترین بخش‌های زیست شهری به شمار می‌روند؛ مکان‌هایی که شهروندان برای گذران اوقات فراغت، پیاده‌روی، ورزش و حضور خانوادگی به آن‌ها مراجعه می‌کنند. با این حال، آنچه در برخی نقاط شهری بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته، کاهش روشنایی و ضعف نظارت در ساعات شب است؛ مسئله‌ای که سبب شده بخشی از شهروندان احساس امنیت کمتری در استفاده از این فضاها داشته باشند.
بررسی‌های میدانی و اظهارات برخی ساکنان نشان می‌دهد که کم‌نور بودن معابر داخل پارک‌ها، خاموشی یا فرسودگی برخی تجهیزات روشنایی و خلوت شدن فضاها در ساعات پایانی روز، استفاده از این محیط‌ها را برای خانواده‌ها، بانوان و سالمندان با تردید همراه کرده است. شهروندان می‌گویند پارک زمانی می‌تواند نقش واقعی خود را در ارتقای نشاط اجتماعی ایفا کند که در کنار امکانات رفاهی، از امنیت بصری و محیطی کافی نیز برخوردار باشد.
کارشناسان حوزه شهری معتقدند امنیت در فضاهای عمومی فقط به حضور عوامل کنترلی محدود نمی‌شود، بلکه طراحی روشنایی، دیدپذیری مناسب، نگهداری مستمر تجهیزات، حذف نقاط کور و تقویت حضور اجتماعی در محیط، از جمله مؤلفه‌هایی است که می‌تواند به افزایش آرامش شهروندان کمک کند. به گفته این کارشناسان، پارکی که در شب از روشنایی کافی برخوردار نباشد، به‌تدریج بخشی از کارکرد اجتماعی خود را از دست می‌دهد.
در سال‌های اخیر، توجه به «حق استفاده امن از شهر» به یکی از محورهای مهم برنامه‌ریزی شهری تبدیل شده است. بر همین اساس، بسیاری از شهروندان انتظار دارند رسیدگی به وضعیت روشنایی پارک‌ها و مسیرهای پیاده، صرفاً به عنوان یک اقدام خدماتی دیده نشود، بلکه به عنوان بخشی از حق عمومی برای برخورداری برابر از فضاهای شهری مورد توجه قرار گیرد.
این مطالبه در حالی مطرح می‌شود که توسعه زندگی شهری، تغییر سبک استفاده از فضاهای عمومی و افزایش حضور شهروندان در ساعات عصر و شب، ضرورت بازنگری در وضعیت زیرساخت‌های امنیتی و روشنایی را دوچندان کرده است. در چنین شرایطی، ارتقای کیفیت حضور شبانه در شهر، بیش از هر زمان دیگری به تصمیم‌گیری دقیق، نگاه اجتماعی و توجه به تجربه واقعی شهروندان وابسته است.