به گزارش ایرتانیوز، مطالعات پروفسور دکتر مراد تورکش و تیم پژوهشی وی نشان می‌دهد که مساحت تحت پوشش اقلیم مدیترانه‌ای از ۲۸.۹ درصد در بازه زمانی ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۰ به ۳۱.۸ درصد در دوره ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۰ افزایش یافته است. همزمان، اقلیم استپی نیمه‌خشک نیز گسترش یافته، در حالی که اقلیم سرد با کاهش محسوس مواجه شده است. پیش‌بینی‌های مدل‌سازی شده برای سال‌های ۲۰۴۱ تا ۲۰۹۹ حاکی از آن است که در صورت تداوم سناریوهای انتشار، نزدیک به ۴۰ تا ۴۵ درصد از خاک ترکیه تحت سلطه اقلیم مدیترانه‌ای گرم قرار خواهد گرفت و مناطق کوهستانی مرتفع نیز شاهد جابجایی ارتفاعی برای بقای شرایط سردسیر خواهند بود که این امر بر اکوسیستم‌های جنگلی و حیات‌وحش تأثیرات جبران‌ناپذیری بر جای می‌گذارد.
تغییر اقلیم در ترکیه فراتر از یک تغییر ساده دمایی است و به گفته کارشناسان، نشان‌دهنده یک دگرگونی ساختاری در تمامی بخش‌های اقتصادی و طبیعی کشور محسوب می‌شود. گسترش اقلیم مدیترانه‌ای به سمت شمال و ارتفاعات بالاتر، به معنای تابستان‌های طولانی‌تر، خشکسالی‌های شدید و نامنظم شدن بارش‌ها است که خطر وقوع آتش‌سوزی‌های جنگلی را نه تنها در سواحل، بلکه در مناطق داخلی و شمال کشور افزایش می‌دهد. کاهش بارش برف و نابودی یخچال‌های طبیعی در کوهستان‌های مرتفع تا پایان قرن جاری، تغذیه آب‌های زیرزمینی و سدها را با بحرانی جدی مواجه خواهد کرد که مدیریت منابع آبی را به یک اولویت حیاتی برای بقای شهرها و کشاورزی تبدیل میکند.
بخش کشاورزی ترکیه با این تغییرات با پارادوکس‌های متعددی روبرو خواهد شد، به‌طوری که گسترش مناطق مناسب برای محصولات گرمسیری نظیر زیتون و انجیر ممکن است در کوتاه‌مدت سودآور به نظر برسد، اما همزمان کاهش عملکرد محصولات استراتژیک مانند گندم، جو و چغندرقند به دلیل افزایش نیاز آبی و تنش حرارتی، امنیت غذایی کشور را تهدید میکند. این دگرگونی اقلیمی، مدیریت سازگارانه با خشکسالی و برنامه‌ریزی دقیق برای بهره‌وری از منابع آب باران را به ناگزیر در دستور کار دولت‌ها قرار می‌دهد تا از گسترش بیابان‌زایی و افت تولید برق‌ابی جلوگیری شود.