به گزارش ایرتانیوز، پروژه بزرگ آزادراه تهران-شمال به طول ۱۲۴ کیلومتر که از تقاطع همت-آزادگان آغاز شده و به شهرستان چالوس ختم می‌شود، با هدف کاهش سه ساعته زمان سفر، افزایش ایمنی، کاهش آمار تصادفات و صرفه‌جویی سالانه ۱۲۴ میلیون لیتر سوخت طراحی و اجرا شده است. اگرچه بخش‌های قابل‌توجهی از این طرح شامل قطعه یک، دو و چهار به بهره‌برداری رسیده است، اما تمرکز کنونی مسئولان بر قطعه سوم معطوف شده که به دلیل طول مسیر و دشواری‌های اجرایی، مهم‌ترین گلوگاه این پروژه محسوب می‌شود. اظهارات مقامات بنیاد مستضعفان و دولت نشان می‌دهد که روند اجرای این قطعه آغاز شده است اما تکمیل نهایی آن همچنان به تأمین مالی پایدار، رفع چالش‌های زیست‌محیطی و هماهنگی بین‌دستگاهی وابسته است.
با وجود مزایای اقتصادی و گردشگری این طرح، کارشناسان نسبت به پیامدهای تکمیل آن بر شهرهای مقصد از جمله نوشهر، چالوس، کلاردشت، عباس‌آباد، تنکابن و رامسر هشدار می‌دهند. نبود شبکه راه‌های فرعی مناسب، ضعف در زیرساخت‌های حمل‌ونقل محلی و فقدان سیستم‌های مدیریت پسماند کارآمد، باعث شده تا بسیاری از صاحب‌نظران معتقد باشند که تکمیل این آزادراه بدون پیوست‌های توسعه‌ای، تهدیدی جدی برای کیفیت زندگی و محیط زیست منطقه خواهد بود. در واقع، این پروژه در حالی که فرصتی برای ارتقای سطح حمل‌ونقل ملی است، در صورت عدم مدیریت یکپارچه، می‌تواند به یک بحران اجتماعی و ترافیکی در استان‌های شمالی بدل شود.
در حال حاضر، پرونده قطعه دوم با احداث تونل البرز غربی در حال بسته شدن است و پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که اجرای کامل این بخش تا سال ۱۴۰۶ به اتمام رسیده و زیر بار ترافیک خواهد رفت. با این حال، نگاه‌ها به قطعه سوم دوخته شده که به عنوان سخت‌ترین بخش پروژه، تعیین‌کننده زمان دقیق پایان کار محسوب می‌شود. آنچه در این میان حیاتی به نظر می‌رسد، ضرورتِ تدوین برنامه‌ای جامع برای مدیریت تبعاتِ حضورِ سیل‌آسای گردشگران در غرب مازندران است تا توازن میان توسعه عمرانی و حفظِ محیط‌زیست، قربانیِ شتاب‌زدگی در بهره‌برداری نشود.