به گزارش ایرتانیوز، داده‌های منتشرشده نشان می‌دهد صادرات نفت خام و میعانات گازی در ماه ژوئن با افزایش بیش از ۳ میلیون بشکه‌ای نسبت به ماه مه، به حدود ۱۰.۰۷ میلیون بشکه در روز رسیده است؛ هرچند این رقم همچنان حدود ۴۰ درصد پایین‌تر از سطح پیش از درگیری‌ها ارزیابی می‌شود.
در این میان، امارات نقش پیشران این بازگشت را ایفا کرده و با انتقال نفت‌های انباشته‌شده در خلیج فارس به بازارهای جهانی، مسیر افزایش تولید و کاهش فشار قیمتی را هموار کرده است. برآوردها حاکی از آن است که صادرات این کشور به رکورد ۳.۷ تا ۳.۸ میلیون بشکه در روز رسیده که بیش از یک میلیون بشکه در روز نسبت به ماه قبل افزایش نشان می‌دهد.
بر اساس داده‌های مؤسسات تحلیلی از جمله کپلر و ورتکسا، مجموع صادرات کشورهای عربستان، امارات، کویت، عراق و ایران در این دوره رشد چشمگیری داشته و حتی در برخی برآوردها به ۱۰.۲ میلیون بشکه در روز نیز رسیده است. با این حال، این سطح همچنان فاصله محسوسی با رکورد ۱۶.۵ میلیون بشکه‌ای سال گذشته دارد.
تحلیلگران معتقدند توافق ۱۷ ژوئن میان آمریکا و ایران برای توقف درگیری‌ها و بازگشت تردد کشتی‌ها از تنگه هرمز، عامل اصلی تخلیه سریع ذخایر انباشته نفت بوده است. طبق این گزارش‌ها، میزان ذخیره‌سازی شناور که در اواخر آوریل به ۹۶ میلیون بشکه رسیده بود، اکنون به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته و تنها حدود ۲۳ میلیون بشکه در انتظار عبور از این مسیر باقی مانده است.
همزمان، ترافیک نفتکش‌ها در تنگه هرمز نیز به شکل محسوسی افزایش یافته؛ به‌طوری‌که تنها در بازه ۲۲ تا ۲۸ ژوئن، ۹۸ نفتکش از این گذرگاه عبور کرده‌اند که بالاترین سطح از زمان آغاز تنش‌ها محسوب می‌شود. این موضوع نشان‌دهنده بازگشت نسبی اعتماد شرکت‌های کشتیرانی به امنیت مسیر است.
در میان سایر تولیدکنندگان، صادرات نفت عربستان نیز با رشد ۷۶۸ هزار بشکه‌ای به ۴.۵۲ میلیون بشکه در روز رسیده و حتی در برخی روزها به سطح ۶.۳ میلیون بشکه نزدیک شده است. همچنین عراق و کویت هرکدام به حدود ۸۰۰ هزار بشکه در روز صادرات دست یافته‌اند.
در مورد ایران نیز گزارش‌ها از افزایش بیش از ۷۰ درصدی صادرات در ماه ژوئن حکایت دارد؛ به‌طوری‌که میزان صادرات به حدود ۶۴۰ هزار بشکه در روز رسیده است.
به نظر می‌رسد با تثبیت شرایط در تنگه هرمز، روند بازیابی صادرات نفت منطقه ادامه‌دار باشد؛ هرچند بازگشت کامل به سطوح پیش از بحران همچنان نیازمند زمان و ثبات بیشتر در معادلات ژئوپلیتیکی خواهد بود.